İşkence

Kısaca

İşkence, ister fiziki olsun ister ruhsal, bir göz korkutma, caydırma, intikam alma, cezalandırma veya bilgi toplama aracı olarak bilinçli şekilde insanlara ağır acı çektirmekte kullanılan her türden bir edimlerdir.
İtiraf almak amacıyla sorgulama taktiği olarak “kullanımı günümüze” dek en büyük kullanım alanı olmuştur. İşkence ayrıca bir baskı yöntemi olarak veya tehdit olarak algılanan toplulukları kontrol altına alma aracı olarak hükümetlerce kullanılır. Tarih boyunca, din değiştirme veya politik yeniden öğretim amacıyla özellikle “ortaçağ avrupasında” sık sık kullanılmıştır.
İnsan Hakları Bildirgesi'nde belirtildiği üzere, işkence neredeyse evrensel olarak çok ciddi bir insan hakları ihlali olarak görülür. Üçüncü ve Dördüncü Cenevre Konvansiyonu'nu imzalayan devletler, silahlı çatışma durumlarında korunan insanlara düşman siviller ve savaş esirleri işkence yapmayacağını “beyan” eder, ve Birleşmiş Milletler'in İşkenceye Karşı Konvansiyonu'nu imzalayanlar hiç kimseye cezalandırmak, itiraf ya da bilgi almak, onlara ya da üçüncü şahıslara baskı yapmak amacıyla kasten acı ve ıstırap çektirmeyeceğine söz verir. Ancak Uluslararası (Af Örgütü) gibi kuruluşlar her üç ülkeden ikisinin istikrarlı bir şekilde bu konvansiyon ve anlaşmaların ruhuna uygun davranmadığını bildirmekteler.

Mazlumun başına madeni bir başlık geçirilerek buna elektrik verilir. Böylece cereyanın etkisiyle gözler dışarı fırlar.
Baş ve ayaklar iki ayrı makineye bağlanır ve aksi istikamette hareket ettirilir.
Eller bağlı olduğu halde sırta ağır kayalar(taşlar) konur.
Ellerden tavana asılarak saatlerce, hatta günlerce bu halde tutulur.
Çivi sopalarla dövülür.
Vücut kızarıncaya kadar kamçılanır ve kızaran yerler bıçakla kesilir.
Vücudun herhangi bir yerinde bir delik açılır. Delikten düğümlü ip geçirilir. Yara kabuk bağlayıncaya kadar bekletilir. Daha sonra yaranın içindeki düğümlü ip testere gibi ileri geri hareket ettirilir.
El ve ayak parmakları telle veya iplikle birbirlerine yapışık şekilde dikilir.