Lozan Antlaşması

Lozan Antlaşması, 24 Temmuz 1923 tarihinde İsviçre’nin Lozan şehrinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi temsilcileriyle Birleşik Krallık, Fransa, İtalya, Japonya, Yunanistan, Romanya, Bulgaristan, Portekiz, Belçika, SSCB ve Yugoslavya temsilcileri tarafından, Lozan Üniversitesi salonunda imzalanmış barış antlaşmasıdır.

Konferansa önce Başvekil Rauf Orbay katılmak istemiştir. Fakat Atatürk İsmet Paşa'nın katılmasını istemiştir. Nedeni Mondros Ateşkes Antlaşması'nı imzalayanların vatan haini olarak kabul edilmesidir. Buna bağlı olarak Mustafa Kemal, Lozan'a Mondros Ateşkes Antlaşması'nı imzalayan Rauf Orbay yerine İsmet İnönü'yü göndermeyi uygun bulmuştur. Mudanya Ateşkes Antlaşması'nın imzalanmasından sonra İtilaf Devletleri 28 Ekim 1922'de TBMM Hükümeti'ni Lozan'da toplanacak olan barış konferansına davet ettiler.

Mustafa Kemal Paşa Mudanya görüşmelerine de katılan İsmet Paşa'nın Lozan'a baştemsilci olarak gönderilmesini uygun buldu. İsmet Paşa Dışişleri Bakanlığına getirildi ve çalışmalar hızlandırıldı.

İtilaf Devletleri Lozan'a İstanbul Hükûmeti'ni de davet ettiler. Bu duruma tepki gösteren TBMM, 1 Kasım 1922'de saltanatı kaldırdı.

TBMM Hükûmeti Lozan Konferansı'na katılarak Misak-ı Milliyi gercekleştirmeyi, Türkiye'de bir Ermeni devletinin kurulmasını engellemeyi, kapitülasyonları kaldırmayı, Türkiye ile Yunanistan arasındaki sorunları Batı Trakya, Ege adaları, nüfus degişimi, “savaş tazminatı” çözmeyi ve Türkiye ile Avrupa devletleri arasındaki sorunları ekonomik, siyasal, hukuksal çözmeyi amaçlamış Ermeni yurdu ve kapitülasyonlar hakkında anlaşma sağlanamazsa görüşmeleri kesme kararı almıştır.

20 Kasım 1922'de Lozan görüşmeleri başlamıştır. Osmanlı borçları, “Türk - Yunan sınırı”, boğazlar, Musul, azınlıklar ve kapitülasyonlar üzerinde uzun görüşmeler yapılmıştır. Ancak kapitülasyonların kaldırılması, İstanbul'un boşaltılması ve Musul konularında anlaşma sağlanamamıştır. Temel konularda tarafların tavize yanaşmaması ve önemli görüş ayrılıkları çıkması üzerine 4 Şubat 1923'te görüşmelerin kesilmesi savaş ihtimalini yeniden gündeme getirmiştir. Başkomutan Mareşal Mustafa Kemal Paşa Türk Ordusu'na orduya savaş hazırlıklarının başlamasını emretmiştir. Sovyetler Birliği eğer tekrar savaş çıkarsa bu sefer Türkiye'nin yanında savaşa gireceğini duyurmuştur. Bu ihtimali göze alamayan İtilaf Devletleri barış görüşmelerinin tekrar başlatmak için Türkiye'yi tekrar Lozan'a çağırmıştır.

Taraflar arasında karşılıklı verilen tavizler ile görüşmeler 23 Nisan 1923'te tekrar başlamış, 23 Nisan'da başlayan görüşmeler 24 Temmuz 1923'e kadar devam etmiş ve bu süreç Lozan Barış Antlaşması'nın imzalanması ile sonuçlanmıştır.

Görüşülen Konular

1. Türkiye Suriye Sınırı: Fransızlarla imzalanan Ankara Anlaşması'na göre kabul edilmiştir.
2. Irak Sınırı: Musul üzerinde antlaşma sağlanamadığı için, bu konuda İngiltere ve Türkiye Hükûmeti kendi aralarında görüşüp anlaşacaklardı.
3. Türk Yunan Sınırı: Mudanya Ateşkes Antlaşması'nda belirlenen şekliyle kabul edildi. Meriç Nehri'nin batısındaki Karaağaç istasyonu ve Bosnaköy, Yunanistan'ın Batı Anadolu'da yaptığı tahribata karşılık, savaş tazminatı olarak Türkiye'ye verildi.
4. Adalar:Gökçeada ile Bozcaada Türkiye'de, diğer Ege Adaları Yunanistan'da kaldı. Yunanistan'ın Türk sınırına yakın adaları silahsızlandırması kararlaştırıldı. Böylece, Balkan Savaşı sonrasında imzalanan Atina Antlaşması (1913) gereğince I. Dünya Savaşı başladığında ve savaş boyunca da Osmanlı toprağı olarak kalan Ege adaları Yunanistan'a bırakılmış oldu.
5. Türkiye İran Sınırı: Osmanlı İmparatorluğu ile Safevî Devleti arasında 17 Mayıs 1639'da imzalanan Kasr-ı Şirin Antlaşması'na göre belirlenmiştir.
6. Kapitülasyonlar: Tamamı kaldırıldı.
7. Azınlıklar: Lozan Barış Antlaşması'nda azınlık, Müslüman olmayanlar olarak belirlenmiştir. Tüm azınlıklar Türk uyruklu kabul edildi ve hiçbir şekilde ayrıcalık tanınmayacağı belirtildi. Antlaşmanın 40. maddesinde şu hüküm yer almıştır: "Müslüman olmayan azınlıklara mensup Türk uyrukları, hem hukuk bakımından hem de uygulamada, öteki Türk uyruklarıyla aynı işlemlerden ve aynı güvencelerden yararlanacaklardır. Özellikle, giderlerini kendileri ödemek üzere, her türlü hayır kurumlarıyla, dinsel ve sosyal kurumlar, her türlü okullar ve buna benzer öğretim ve eğitim kurumları kurmak, yönetmek ve denetlemek ve buralarda kendi dillerini serbestçe kullanmak ve dinsel ayinlerini serbestçe yapma konularında eşit hakka sahip olacaklardır." Batı Trakya'daki Türklerle, İstanbul'daki Rumlar dışında, Anadolu ve Doğu Trakya'daki Rumlar ile Yunanistan'daki Türkler'in mübadele edilmeleri kararlaştırıldı.
8. Savaş tazminatları: İtilaf Devletleri, I. Dünya Savaşı nedeniyle istedikleri savaş tazminatlarından vazgeçtiler. Sadece Yunanistan savaş tazminatı olarak Karaağaç bölgesini verdi.
9. Osmanlı'nın borçları: Osmanlı borçları, Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılan devletler arasında paylaştırıldı. Türkiye'ye düşen bölümün taksitlendirme ile Fransız frangı olarak ödenmesine karar verildi. Düyun-u Umumiye de böylece tarihe karıştı.
10. Boğazlar: Boğazlar, görüşmeler boyunca üzerinde en çok tartışılan konudur. Sonunda geçici bir çözüm getirilmiştir. Buna göre askeri olmayan gemi ve uçaklar barış zamanında boğazlardan geçebilecekti. Boğazların her iki yakası askersizleştirilip, geçişi sağlamak amacıyla başkanı Türk olan uluslararası bir kurul oluşturuldu ve bu düzenlemelerin Milletler Cemiyeti'nin güvencesi altında sürdürülmesine karar verildi. Böylece Boğazlar bölgesine Türk askerlerinin girişi yasaklandı. Bu hüküm, 1936 yılında imzalanan Montrö Boğazlar Sözleşmesi ile değiştirilmiştir.
11. Yabancı okullar: Eğitimlerine Türkiye'nin koyacağı kanunlar doğrultusunda devam etmesi kararlaştırıldı.
12. Patrikhaneler: Dünya Ortodokslarının dini lideri durumundaki patrikhanenin siyasi yetkilerinden arındırılarak İstanbul'da kalmasına izin verildi.

Lozan konferansına katılan Türk delege kurulu

Delegeler

1. İsmet Paşa (İnönü): Dışişleri Bakanı, Delegasyon Başkanı
2. Dr. Rıza Nur Bey: Sağlık Bakanı
3. Hasan Bey (Saka): Eski Maliye Bakanı

Danışmanlar

1. Münir Bey (Ertegün): Dışişleri Bakanlığı Hukuk danışmanı
2. Muhtar Bey (Çilli): Eski Bayındırlık Bakanlığı Müsteşarı
3. Veli Bey (Saltık): Burdur milletvekili
4. Zülfü Bey (Tigrel): Diyarbakır milletvekili
5. Zekai Bey (Apaydın): Adana milletvekili
6. Celâl Bey (Bayar): Eski Ekonomi Bakanı ve İzmir milletvekili
7. Şefik Bey (Başman): Maliye Denetleme Kurulu Başkanı
8. Semiyettin Bey (Başak): İstanbul Evkaf Hukuk Danışmanı
9. Şevket Bey (Doğruker): Yarbay, Milli Savunma Bakanlığı Deniz Dairesi Müdürü
10. Tevfik Bey (Bıyıkoğlu): Kurmay Yarbay
11. Tahir Bey (Taner): Adliye Bakanlığı Müsteşarı
12. Nusret Bey (Metya): Dışişleri Bakanlığı İkinci Hukuk Danışmanı
13. Yusuf Hikmet Bey (Bayur): Dışişleri Bakanlığı Siyasî İşler Müdürü
14. Zühtü Bey (İnhan): Üniversite öğretim üyesi
15. Fuat Bey (Ağralı): Maliye Bakanlığı Hesap İşleri Genel Müdürü
16. Mustafa Şeref Bey (Özkan): Dışişleri Bakanlığı Müşaviri
17. Şükrü Bey (Kaya): Mülkiye Müfettişi
18. Hamit Bey (Hasancan): Kızılay İkinci Başkanı
19. Cavit Bey: Eski Maliye Bakanı
20. Hayım Nahum: Türkiye Musevileri Hahambaşı, Yüksek Mühendis Mektebi (İTÜ) Fransızca öğretmeni
21. Baha Bey: Adliye Bakanlığı Mezhep İşleri Müdürü

Basın Danışmanları

1. Ruşen Eşref (Ünaydın): Yazar
2. Yahya Kemal Bey (Beyatlı): Üniversite öğretim üyesi

Genel Sekreter ve Danışman [değiştir]

1. Reşit Saffet Bey (Atabinen): Devlet Şurası Azası

Tercüman

1. Hüseyin Bey (Pektaş): Robert Koleji İkinci Müdürü

Sekreterler

1. Ali Bey (Türkgeldi): Dışişleri Bakanlığında görevli
2. Mehmet Ali Bey (Balin): Dışişleri Bakanlığında görevli
3. Cevat Bey (Açıkalın): Dışişleri Bakanlığında görevli
4. Celâl Hazım Bey (Arar): Dışişleri Bakanlığında görevli
5. Saffet Bey (Sav): Kızılay Genel Müdürlüğünde görevli
6. Süleyman Saip Bey (Kıran): Dışişleri Bakanlığında görevli
7. Rıfat Bey: Dışişleri Bakanlığının eski memuru
8. Dr. Nihat Reşet Bey (Belger): Paris basın temsilcisi

İsmet Paşa'nın yaverleri

1. Atıf Bey (Esenbel): Süvari Binbaşı
2. Sabri Bey (Artuç): Süvari Binbaşı

Dış Baglantılar

Antlaşması Tam Metin