Uzay ve zaman felsefesi
Uzay ve zaman felsefesi, felsefenin, ontoloji, epistemoloji ve uzayın ve zamanın karakterini çevreleyen konularla ilgili dalıdır. Bu tür düşünceler felsefenin başlangıcından itibaren merkezi olsa da, alan ve zaman felsefesi hem ilk analitik felsefenin ilham kaynağı ve merkezi bir yön oluşturdu. Konu, zihinten bağımsız olarak zaman ve mekânların var olup olmadığı, birbirinden bağımsız olarak var olup olmaması, zamanın görünüşte tek yönlü akışı neyi anlattığı, mevcut an dışında geçen zamanların olup olmadığı içeren soruları çeşitli temel konular üzerinde duruluyor Kimliğin doğası (özellikle zaman içindeki kimliğin doğası) hakkındadır.
Antik ve ortaçağ manzaraları
En eski kaydedilen Batı felsefesi, eski Mısır düşünürü Ptahhotep (M.Ö. 2650-2600) tarafından "Zaman arzusunun ruhu iğrenç bir halde olduğu için, arzuyu takip etme zamanını azaltmayın" dedi. "Hint felsefesi ve Hindu felsefesiyle MÖ 2. binyıla kadar uzanan en eski metinlerden olan Vedalar, evrenin yaratılış, yok oluş ve yeniden doğuş döngüleri boyunca geçtiği, her döngü 4.320.000 yıl[1] süren eski Hindu kozmolojisini tanımlamaktadır.
Kaynak
- ↑ Thompson, Richard L. (2007). The Cosmology of the Bhagavata Purana: Mysteries of the Sacred Universe. Motilal Banarsidass. p. 225. ISBN 978-81-208-1919-1. Extract of page 225