Fisyonda bozunan nükleon çifti

Fisyonda bozunan nükleon çifti, onlarca yıldır nükleer fizikte önemli bir konu olmuştur. "Nükleon çifti", bir nüklidin nükleer özelliklerini güçlü bir şekilde etkileyen nükleon eşleştirme etkilerine karşılık gelir.

Nükleer fisyon araştırmasında en çok ölçülen miktarlar, uranyum-235 ve diğer bölünebilir çekirdekler için yük ve kütle parçaları verimleridir. Bu anlamda, aktinitlerin düşük enerjili fisyonu için yük dağılımına ilişkin deneysel sonuçlar, yük verimi üzerinde tek-çift etkisi olarak adlandırılan çift Z parçasına bir tercih sunar.

Bu dağılımların önemi, kolektif değişkenler ve bireysel parçacık seviyeleri arasındaki etkileşim nedeniyle fisyon sürecindeki nükleonların yeniden düzenlenmesinin bir sonucu olmalarıdır; bu nedenle fisyon sürecinin dinamiklerinin çeşitli yönlerini anlamaya izin verirler. yükten (çekirdeğin geri dönüşü olmayan evrimine başladığı zaman) bölünme noktasına (fragmanlar oluştuğunda ve fragmanlar arasındaki nükleer etkileşim ortadan kalktığında) süreç, fisyon sistemi şekli değişir, ancak aynı zamanda nükleonları uyarılmış partikül seviyelerine yükseltir.

Çünkü, hatta Z (proton sayısı) ve hatta N (nötron sayısı) çekirdekleri için, temel durumdan ilk uyarılmış parçacık durumuna - nükleon çifti kırılmasıyla ulaşılan - bir boşluk vardır - Z'ye sahip parçaların tek Z'ye sahip olanlardan üretilecek yüksek olasılığa sahip olması beklenir.

Hatta Z hatta N bölünmelerinin tercihi, yükten kesmeye iniş sırasında süperakışkanlığın korunması olarak yorumlanır. Tek-çift etkisinin olmaması, sürecin oldukça viskoz olduğu anlamına gelir. Yük dağılımları için gözlemlenenin aksine, parça kütle numarası (A) üzerinde tek-çift etki gözlenmez. Bu sonuç, Modesto Montoya tarafından incelenen uranyum-234, uranyum-236 ve plütonyum-240'ın düşük enerjili fisyonunda proton çifti veya nötron çifti kırılması olabilen fisyon işleminde her zaman nükleon çifti kırılması olacağı hipotezi ile yorumlanıyor.