Nobelyum

Nobelyum, ₁₀₂No
Nobelyum
Telaffuz	i/noʊˈbɛliəm/; (noh-BEL-ee-əm); /noʊˈbiːliəm/; (noh-BEE-lee-əm);
Periyodik tablodaki Nobelyum
	mendelevyum ← nobelyum → lavrensiyum
Atom numarası (Z)	102
Grup	grup n/a
Period	periyot 7
Blok	f-blok
Element kategorisi	Aktinit
Elektron konfigürasyonu	[Rn] 5f14 7s2
Kabuk başına elektron	2, 8, 18, 32, 32, 8, 2
Fiziksel özellikler
STP de Faz	katı (tahmini)
Erime noktası	1100 K (827 °C, 1521 °F) (tahmini)
Yoğunluk (r.t. yakın)	9.9(4) g/cm3 (tahmini)
Atom özellikleri
Oksidasyon durumları	+2, +3
Elektronegatiflik	Pauling ölçeği: 1.3 (tahmini)
İyonlaşma enerjisi	1.: 639 kJ/mol ; 2.: 1254.3 kJ/mol ; 3.: 2605.1 kJ/mol ; (ilk tahmin hariç tümü);
Diğer özellikler
Kristal yapı	yüz merkezli kübik (fcc) ; (tahmini)
CAS Numarası	10028-14-5
Tarihçe
Adlandırma	after Alfred Nobel
Keşfeden	Ortak Nükleer Araştırma Enstitüsü (1966)
nobelyum ana izotopları
20% β+	253Md
10% β+	254Md
39% β+	255Md
1% β+	257Md
25% ε	259Md
<10% SF
	view; talk; edit; \| referanslar

Nobelyum, sembolü No ve atom numarası 102 olan sentetik kimyasal elementtir. Adını dinamitin mucidi Alfred Nobel'in onuruna verilmiştir. Radyoaktif bir metal, onuncu transuranik elementtir ve aktinit serisinin sondan bir önceki üyesidir. Atom numarası 100'ün üzerinde olan tüm elementler gibi nobelyum da sadece partikül hızlandırıcılarda daha hafif elementleri yüklü partiküller ile bombardıman ederek üretilebilir. Toplam on iki nobelium izotopunun var olduğu bilinmektedir; en kararlı olanı, 58 dakikalık yarılanma ömrü ile ²⁵⁹No'dur, ancak daha kısa ömürlü olan ²⁵⁵No (yarı ömür 3.1 dakika), daha büyük ölçekte üretilebildiği için kimyada en yaygın olarak kullanılmaktadır.

Kimya deneyleri, nobelyum'un periyodik tablodaki iterbiyuma daha ağır bir homolog olarak davrandığını doğrulamıştır. Nobelyum'un kimyasal özellikleri tam olarak bilinmemektedir: bunlar çoğunlukla sadece sulu çözeltide bilinmektedir. Nobelyum'un keşfinden önce, kararlı bir +2 oksidasyon durumu ve diğer aktinitlerin +3 durum özelliğini göstereceği tahmin ediliyordu: +2 durumu sulu çözeltide +3 durumundan çok daha kararlı olduğundan ve nobelyum'u +3 durumunda tutmak zor olduğundan, bu tahminler daha sonra doğrulandı.

1950'lerde ve 1960'larda, İsveç, Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki laboratuarlarda Nobelyum keşfine dair birçok iddia yapıldı. İsveçli bilim adamları iddialarını kısa sürede geri çekmiş olsalar da, keşfin önceliği ve dolayısıyla elementin isimlendirilmesi Sovyet ve Amerikalı bilim adamları arasında tartışıldı ve 1997 yılına kadar Uluslararası Saf ve Uygulamalı Kimya Birliği (IUPAC) bu keşfi Sovyet ekibine verdi, ancak literatürdeki uzun süreli kullanımı nedeniyle elementin adı olarak İsveç'in önerisi olan nobelium'u korudu.

Kaynak

↑ ^1,0 ^1,1 Lide, David R., ed. (2003). CRC Handbook of Chemistry and Physics (84th ed.). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0484-9.
↑ ^2,0 ^2,1 Fournier, Jean-Marc (1976). "Bonding and the electronic structure of the actinide metals". Journal of Physics and Chemistry of Solids. 37 (2): 235–244. Bibcode:1976JPCS...37..235F. doi:10.1016/0022-3697(76)90167-0.
↑ Dean, John A., ed. (1999). Lange's Handbook of Chemistry (15 ed.). McGraw-Hill. Section 4; Table 4.5, Electronegativities of the Elements.
↑ https://pubs.acs.org/doi/10.1021/jacs.8b09068

[CRC2003-1] 1,0 ^1,1 Lide, David R., ed. (2003). CRC Handbook of Chemistry and Physics (84th ed.). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0484-9.

[density-2] 2,0 ^2,1 Fournier, Jean-Marc (1976). "Bonding and the electronic structure of the actinide metals". Journal of Physics and Chemistry of Solids. 37 (2): 235–244. Bibcode:1976JPCS...37..235F. doi:10.1016/0022-3697(76)90167-0.

[3] Dean, John A., ed. (1999). Lange's Handbook of Chemistry (15 ed.). McGraw-Hill. Section 4; Table 4.5, Electronegativities of the Elements.

[4] ttps://pubs.acs.org/doi/10.1021/jacs.8b09068

[1]

[2]

[3]

[4]

Nobelyum

Kaynak

Gezinti menüsü

Ara