Berilyum

Berilyum, ₄Be

Berilyum
Telaffuz	/bəˈrɪliəm/ ​(bə-RIL-ee-əm)
Görünüm	white-gray metallic
Standart atom ağırlığı Ar, std(Be)	7000901218310000000♠9.0121831(5)
Periyodik tablodaki Berilyum
– ↑ Be ↓ Mg lithium ← Berilyum → boron
Atom numarası (Z)	4
Grup	grup 2 (alkaline toprak metal)
Period	periyot 2
Blok	s-blok
Element kategorisi	Toprak alkali metal
Elektron konfigürasyonu	[He] 2s2
Kabuk başına elektron	2, 2
Fiziksel özellikler
STP de Faz	katı
Erime noktası	1560 K ​(1287 °C, ​2349 °F)
Kaynama noktası	2742 K ​(2469 °C, ​4476 °F)
Yoğunluk (r.t. yakın)	1.85 g/cm3
sıvı olduğunda ( m.p.)	1.690 g/cm3
Kritik nokta	5205 K,  MPa (extrapolated)
Isı entalpisi	12.2 kJ/mol
Buharlaştırma ısı	292 kJ/mol
Molar ısı kapasitesi	16.443 J/(mol·K)
Buhar basıncı P (Pa) 1 10 100 1 k 10 k 100 k at T (K) 1462 1608 1791 2023 2327 2742
Atom özellikleri
Oksidasyon durumları	0, +1, +2 (bir amfoterik oksit)
Elektronegatiflik	Pauling ölçeği: 1.57
İyonlaşma enerjisi	1.: 899.5 kJ/mol 2.: 1757.1 kJ/mol 3.: 14,848.7 kJ/mol (daha fazlası)
Atom yarıçapı	deneysel: 112 pm
Kovalent yarıçapı	96±3 pm
Van der Waals yarıçapı	153 pm
Berilyum spektral çizgileri
Diğer özellikler
Kristal yapı	​yakın altıgen paketleme (hcp)
Sesin hızı klay çubuk	12,890 m/s (r.t.)
Termal Genleşme	11.3 µm/(m·K) (25 °C)
Termal iletkenlik	200 W/(m·K)
Elektriksel direnç	36 nΩ·m (20 °C)
Manyetik sıralama	diamagnetic
Young modülü	287 GPa
Kayma modülü	132 GPa
Bulk modülü	130 GPa
Poisson oranı	0.032
Mohs sertliği	5.5
Vickers sertliği	1670 MPa
Brinell sertliği	590–1320 MPa
CAS Numarası	7440-41-7
Tarihçe
Keşfeden	Louis Nicolas Vauquelin (1797)
İlk izolasyon	Friedrich Wöhler & Antoine Bussy (1828)
Berilyum ana izotopları
İzo­top Bol­luk Half-life (t1/2) Bozunma modu Boz­unma 7Be trace 53.12 d ε 7Li γ – 9Be 100% kararlı 10Be trace 1.36×106 y β− 10B

Berilyum, periyodik tablonun II-A grubunda yer alan toprak alkali grubundan element. Berilyum ender elementlerdendir. Yerkabuğunda ancak %0,0006 oranında bulunur. Zengin yatakları bulunmadığından, berilden elde edilir. Fransız kimyacısı Nicolas Vaquelin tarafından 1798'de oksit halinde bulunmuş, 1828'de, birbirlerinden bağımsız olarak, Friedrich Wöhler ve Antoine Bussy tarafından elde edilmiştir.